ഏതോ നിറം പതിയെ മറഞ്ഞു. ഭാരം കൂടിയ ഹൃദയത്തെ മറന്നു. പലവര്‍ണ്ണ പൊട്ടുകള്‍ ചാര്‍ത്തി ഇരുളുംവരെ കാത്തിരുന്നു. ഒരു നിറം ഒരു മനസ്സ് ഇരുള്‍ചാര്‍ത്തും വസന്തത്തിനും നിറം കറുപ്പ്. ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ നിഴല്‍ച്ചിത്രം മാത്രം ബാക്കി നിര്‍ത്തി തനിയെ ഞാന്‍ മറഞ്ഞു. ഭാരമാണ്! നിറം ചാര്‍ത്തിയ ഓര്‍മകള്‍ക്കിന്ന് ഭാരമാണ്. ചായം പൂശിയ മതിലുകള്‍ക്കിടയില്‍ പാല്‍വര്‍ണ്ണക്കുടകള്‍ക്കിടയില്‍ നഷ്ടമായ കാഴ്ചതേടി ഞാന്‍ നടന്നു.