വാശികൊണ്ടയക്ഷരങ്ങൾ

---

പുറമേ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ലയെങ്കിലും
ഒരു മനുഷ്യന് എപ്പോഴും മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ ഭയമായിരുന്നു..

പുതിയ വിരുന്നുകാരുടെ കടന്നു വരവിൽ എപ്പോഴും
ഓരോ രഹസ്യങ്ങളൊളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു..

നാളുകൾക്കോ,,
വർഷങ്ങൾക്കോ,,
യുഗാന്തരങ്ങൾക്കോ,,
അതുമല്ലെങ്കിൽ മരണത്തിനപ്പുറം മാത്രം
തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്ന രഹസ്യങ്ങൾ
കടന്നു വരുന്ന ഓരോരുത്തരും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

ചേർത്ത് പിടിച്ചവർക്ക് മുന്നിൽ പോലും രഹസ്യങ്ങളെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചെങ്കിൽ
മനുഷ്യർക്കിടയിൽ എപ്പോഴായിരുന്നു സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നത്???

വേനലിടങ്ങളിലേക്ക് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴകളൊക്കെയും
തണുപ്പിനെക്കാളിരട്ടി
ചൂടായിരുന്നു പകരം നൽകിയത്..

വിരുന്നു നൽകിയവരിലെ വസന്ത കാലവും കടമെടുത്താണ് വിരുന്ന് കഴിഞ്ഞവരെന്നും ഇറങ്ങി പോയതൊക്കെയും..

ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മണ്ണിലേക്ക് വിരുന്നെത്തിയ മഴയെ
ഇനിയുമെത്ര ഭയപ്പെടണം??
വിരുന്നൊഴിയുന്ന മനുഷ്യരെ ഇനിയുമെത്ര സൂക്ഷിക്കണം??

അലീഷ മാഹിൻ